12. ارديبهشت 1398 - 9:15   |   کد مطلب: 301029
به همت اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی ثلاث باباجانی
همایش بزرگداشت‌ مولوی‌کرد در شهرستان ثلاث‌باباجانی برگزار شد
سراب روانسر: به منظور گرامیداشت مفاخر فرهنگی و هنری منطقه‌ای، محلی و تجلیل از مقام شامخ این فرهیختگان در شهرستان ثلاث ‌باباجانی برگزار شد

به گزارش سراب روانسر،به منظور گرامیداشت مفاخر فرهنگی و هنری منطقه‌ای، محلی و تجلیل از مقام شامخ این فرهیختگان همایش بزرگداشت‌ مولوی‌کرد در شهرستان ثلاث ‌باباجانی برگزار شد

 

 

 

این همایش با همکاری انجمن ادبی فانی خان آشوری با حضور شعرا ادیبان و نویسندگان در سالن آموزش و پرورش ثلاث باباجانی برگزار شد

 

 

 

بررسی شخصیت مولوی کرد، بررسی ادبیات و آثار منصوب به مولوی کرد، فراز و فرودهای مولوی کرد، ارتباط مولوی با بزرگان، نامداران و طریقت‌های آن زمان، نامه‌نگاری و ارتباط مولوی با شاعران هم‌عصر خویش، شناسایی علل و به‌کار بردن گویش گورانی توسط مولوی در اشعار خویش و زیباشناسی اشعار مولوی کرد از جمله محورهای مهم این همایش بود

 

 

 

سید عبدالرحیم فرزند ملا سعيد نوه ملا يوسف جان فرزند ملا ابوبكر مصنفي چوري كه منتسب به سيد محمد زاهد كه معروف به پير خدر شاهو است مي باشد. تخلص شعري وي (مه عدوومي) است و در فرهنگ و ادبيات كردي به مولوي مشهور است .

 

 

مولوي در سال ۱۲۲۱ هجري قمري در روستاي سرشانه در منطقه تاوه گوز كردستان عراق در خانواده اي فرهنگي - ديني چشم به جهان گشود.

 

 

در كودكي همراه با خانواده به روستاي بيژاوه نزديك شهر حلبچه مي رود و در آنجا نزد پدر قرآن مي آموزد همزمان كتاب هاي مقدماتي فارسي و صرف و نحو عربي را نيز آموخته است.

 

 

پس از آن همچون بسياري از طلبه هاي كردستان براي فراگيري علم به شهر پاوه رفته است و پس از فراگيري علوم در شهر پاوه به چور از توابع مريوان رفته و پس از آن به سنه (سنندج) رفته و در مسجد وزير به تحصيل علوم زمان پرداخته است سپس به بانه و پس از آن به سليماني (سليمانيه) رفته و در مسجد گه وره (بزرگ) آن شهر از خدمت عالم بزرگ شيخ معروف نودي استفاده نموده است سپس به مسجد جامع حلبچه رفته و از وجود شيخ عبدالله خه رپاني استفاده نموده بعد از ان به قه لاي جوانرود رفته و پس از آن دوباره به سنه (سنندج) رفته و در مسجد دارالاحسان مدتي بيشتر از بار اول راگذرانده است . سپس به سليماني ( سليمانيه ) رفته و در خدمت ملا عبدالرحمن نودشه اي كه مفتي سليمانيه بوده و امام مسجد مه لكه ندي بوده است درس طلبگي را تمام كرده و موفق به اخذ اجازه از محضر ايشان گرديده است .

 

پس از آن به روستاي چروستانه در اطراف حلبچه رفته و در آنجا به تدريس پرداخته است . پس از مدتي هواي تصوف او را مجذوب كرده و گرفتار ذوق اهل معنا مي گردد و بهمين دليل به شهر ته ويله رفته و صوفي شيخ عثمان سراج الدين كه خليفه مولانا خالد نقشبندي بزرگ طريقه نقشبندي در كردستان مي شود و مدت زيادي را به عنوان مريد شيخ سراج الدين بسر مي برد. پس از چند سال به روستاي بياويله نزديك حلبجه مي رود و پس از مدتي به روستاي گونه رفته و چند سال نيز در آنجا مي ماند. سپس به شه ميران كه در آن زمان تحت اداره شيخ علي عبابيلي بوده است مي رود كه شيخ علي احترام بسيار زيادي براي مولوي قايل بوده است اما پس از مدتي عثماني خاله بدستور محمد پاشاي جاف اداره شه ميران را از شيخ علي گرفته و بهمين دليل مولوي راهي روستاي سه رشاته كه زادگاه اوست مي شود و در همان روستا ديده از جهان فرو مي بندد.

 

 

مولوي در سالهاي حيات خويش با چند حادثه و فاجعه سخت مواجه شده است (آنگونه كه از شعرهاي او برمي آيد) اول سوختن كتابخانه مولوي كه در آن كتابهاي بسيار و نوشته ها و حتي ديوان شعر او مي سوزد. دوم وفات عنبر خاتون همسر مولوي است كه آنگونه كه پيداست احترام و عشق زيادي به او داشته است. سوم از دست دادن بينايي بمدت هفت سال كه همان باعث وفات و افول ستاره اي بي بديل در آسمان شعر و ادب اورامان و كردستان مي شود. سر انجام مولوي پس از ۷۹ سال عمر سراسر با بركت در سال ۱۳۰۰هجري قمري ديده از جهان فرو بست.

 

از مولوي آثار ارزشمندي بجاي مانده است

 

ديوان مه وله وي :

 

الفضيله : كه شامل ۲۰۳۱ شعر عربي است و در سال ۱۲۸۵ هجري قمري آنرا به رشته تحرير در آورده است

 

العقيده المرضيه : مشتمل بر ۲۴۵۲ شعر كردي كه در سال ۱۳۵۲ هجري قمري از سوي محي الدين صبري النعيمي در مصر بچاپ رسيده است .

 

الفوائح : كه شامل ۵۲۷ شعر فارسي است كه همراه العقيده در سال ۱۳۵۲ توسط محي الدين صبري النعيمي در مصر بچاپ رسيده است .

 

بجز اين موارد كتابي در باره اصول طريقه نقشبندي از ايشان بجاي مانده است